Helbesteke Husên Hebeş bi kurdî û almanî ser Eznîva Reşîd

Helbesteke Husên Hebeş bi kurdî û almanî ser Eznîva Reşîd

Pirtûka ”Ronahîyê birîn meke” bi nazikayî behsa bêjera binavûdeng dike

Bêy ku haya me jê hebe, di nav me kurdan da yekîtî û hevgirtineke xweş çê dibe, di hêla wêjeyê û çandî da, di hêla danûsitendinan û piştgirîkirinê da, bi hêvîya ku wê di hêla sîyasî da jî hebe.

Nimûneyeke gotinên me ev helbesta doktorê felsefeyê, helbestvanê bi nav û deng Husên Hebeş e ku wî 06. 09. 2001 ser bêjera radyoya Rewanê a 27 salan Eznîva Reşîd nivîsîye, ku bi mîlyonan kurd ew deng guhdarî dikirin û bi wî dengî şîyar dibûn. Bi saya Radyoya kurdî ya Rewanê û dengê wê xanim-xatûna kurmancî şîyarbûneke kurdî û Kurdistanî dikete guh, ruh û dilê her welatparêzekî kurd li her derên ku kurd lê hebûn.

Helbest bi du zimanan – bi kurdî û almanî – di pirtûka Huseyn Hebeş a bi sernavê “Ronahiyê birîn meke” (bi almanî: “Verletze das Licht nicht”) da , di rûpelên 42 û 43 an da çap bûye.

Mêze bikin, kurdekî ji Efrîna Kurdistana Rojava bûye mêvanê bêjera radyoya kurdî a Rewanê, behsa girara destê bêjerê-dayîkê dike, dibêje ku ewê bi dengê xwe “ewir zîndanî dikir” û hezkirina xwe ya di hindava dayîkê da bi van xetan va bi dawî tîne: ”Gava Eznîva dê em bicarekê li şûna xwe hêştin, kevir û kuçikên Kurdistanê jî melûl bûn û şîn girêdan”.

Û malpera me vê helbesta delal pêşkêşî roja dayîkan û 94 salîya bûyîna bêjera kurdan a Radyoya Rewanê Eznîva Reşîd çap dike.

 

Wêne nivîskara malpera me Nura Şane amade kirîye. Û bi bi hezkirineke germ û dilovan ya hinkûfî hezkirina dayîkê. Em sipasîyeke ji dil li wê keça delal, zane û welatparêz dikin. Lema dibêjin, kesê/a ji diya xwe hez dike, wê diya hemû kurdan jî hez bike, welatê xwe jî hez bike, zimanê xwe jî hez bike. Di vî wêneyî da ev hemû cûre hezkirinên Nura Şaneyê xuya dibin.

 

Husên Hebeş

Eznîva Reşîd

Rojnamevana kurde rehmetî

 

Porê Yêrêvanê

bi tava tebaxî qijilî bû

ew gêj bûbû

xwe davêt bextê hunikiyê

 

Dengê ji zû de bi zimanê me

li Kurdistanê

mizgîn û stiran lûs dikirin

di dema ewir jî zîndanî dikirin

eger guh li awazên kurdî bigirtana

û di ber re hilperyana

bi min re dipeyivî

vê carê wek dê

girar ji min ra datanî

û nanê sêlê li ser sifrê rêz dikir

ez kedî dikirim

bi dilovaiya dayîktîyê

 

Gava Eznîva dê em bicarekê

li şûna xwe hêştin

kevir û kuçikên Kurdistanê jî

melûl bûn û şîn girêdan

 

Ev jî wergera wê helbestê ya bi zimanê almanî ye, ku di pirtûkê da çap bûye:

 

Azniw Raschid

Verstorbene kurdische Journalistin

Eriwans Haare

brannten in der Augustsonne.

Ihr war schwindlig.

Sie bat um Kühlung

 

Diese Stimme, die schon früher

in unserer Sprache frohe Botschaften und Lieder

nach Kurdistan flog,

in einer Zeit, in der selbst einfliegende Wolken

verhaftet wurden –

wenn sie kurdische Melodien hörten

und dabei tanzten,

sprach sie mit mir

wie eine Mutter, die

einen Girar für mich zubereitete

mit einem Backblech Brot auf dem Tisch.

Sie zähmte mich

mit mütterlicher Barmherzigkeit

 

Als Azniw, die Mutter, das letzte Mal

uns hinter sich ließ,

waren selbst die Steine Kurdistans traurig

und weinten bitterlich.

 

P.S. Piştî vê nivîsê, me di nivîseke doktor Yekta Uzunoglu xetên ha derheqa wê xanima delal da xwend: -Eznîva Reşîd bi dengê xwe bîst û heft sala bû hêviya kurdên bêhêvî.

Riataza

Derheqa nivîskar da

RIATAZA

Malpera nûçeyan derheqa kurdan û Kurdistanê da; Ji bo malûmatîyên zêde berê xwe bidine vê navnîşanê: info@riataza.com

Qeydên dişibine hev