Endamên Kanîya Pêncçavî: Tahir Dînarî

Endamên Kanîya Pêncçavî: Tahir Dînarî

Xwendevanên hêja!

Wek ku hûn zanin, malpera me beşeke edebî ya nû vekirîye bi sernavê ”Kanîya pêncçavî” û di bin wî navî da her roja şemîyê emê berhemên 5 helbestvanên kurd yên genc biweşînin.

Îro helandar û hezkirîyê vê koma pênc kesan, nivîskarê malpera me Mela Mihyedîn yekî ji wana bi me dide naskirin.

 

Mela Mihyedîn, edebîyetzan

Di van nivîsên xwe yê rêzê de em ê Ji pênûsa endamên Kanîya Pêncçavî fêrî jîyana wan bibin. Fermo em ji pênûsa Tahir Dînarî jîyana wî bixwînin:

Bi nav Tahir e, ji gundê Dînara Tora Kerboran e. Kurê Evdirehmanê kurê Tahirê Mela Evdila ye. Di sala 1983an di cotmehê de li Nisêbîna Mêrdînê ji diya xwe re hatiye dinê. Di nav hejarî û belengaziyê de mezin bû. Xwendina wî ji xwezayê tê. Derfet çênebûne ku here dibistanê. Kesî xwendin fêrî wî nekiriye. Loma wek hevalên xwe nexwendiye. Ji deh saliya xwe ve temenê wî li tevrik û matotan derbasbûye. Heta 15 saliya xwe ku dibe evîndarê temburê. Di 17 saliya xwe de dil dikeve keçek ji seyidên Torê. Dibîne ku evîna wî jê dûr dikeve. Bi hinceta ji bin bandora evîna keçika Torî derkeve ew dest davêje pirtukên helbestan yên klasîk û hin pirtukên zanayên dinyayê… Paşî hezkirina mirov û welat di dilê wî de zîl dide. Nêzîkî 400 pirtukî dixwîne.

Niha li Qonya dijî, karê înşeetan dike ji bo debara malbeta xwe.

Nêzîkî 150 helbestên wî hene. Pirtûkek bi navê NÛBER li ber çapê ye. Helbestên wî bi pîvan û li ser weznê hatine ristin.  Li ser mijarên evînî mentiq û welatparêzî û hevaltî û bi hin hestên cûrbecûr di nivîsandin.

 

ÊŞ Û BIRÎN

Ev e gundê min dibêjinê Dînar

Tev çiya û kevir lê nîne yek dar

 

Hê dimînê ew li Tora Kerboran

Rojhilatê wê ber avî û botan

 

Sing vedaye berê xwe daye deştê

Ez nikarim tê de bijîm ku reş tê

 

Ew ji xeynî çend kavil û xirbexan

Kevir ser hev nemane bûye wêran

 

Kalê bavê min xwînî bû jê revî

Kî gotiyê ji vir divê dûr kevî

 

Ma ez çi zanim reben û belengaz

Tişta zanim ta mirîşk û pez û qaz

 

Li wir hiştin  hatin sirta Elîka

Li wir jî ketin qirka hev wek dîka

 

Jiyana me Kurdan ev e her û her

Şahî hindik du qatê wê her roj şer

 

Li wan şikandin dev û bêhvil û pî

Ser neketin karim bêjim li Dikî

 

Rê girtin û berê xwe dan Giraxîn

Xwarin li bavo dibû xwêhdan û xwîn

 

Ew bû palevanekî jîr û rêncber

Carna bi şev digel gund wî dikir şer

 

Bar kirin mal du tûrik û du kûlav

Digel xwe jî hinek anîn şîrê xav

 

Vê carê go em naçin ji Sivikê

Heger Xwedê hevaltiya me bikê

 

Diya min a Torî wê bi dest û mil

Her roj tavêjtin rîx û tert û pişkul

 

Hevserê wê bavê min bûbû şivan

Carna qet û gezek nanê gundiyan

 

Pê dixwarin nîsk û mehîr û savar

Xilas nabê çi qas bêjim bêjimar

 

Çi bû çi nebû dîse bû reşê gund

Hemî bûn yek bavê min mabû wek kund

 

Jiyana bajêr hinek pê bû şîrîn

Min çav vekir ku va ez li Nisêbîn

 

Erê bira vê pirzik û girêkê

Here bijîşk bîne bila zû jêkê

 

Kufletê bavo sêzdeh, xanî biçûk

Zistanî av ji bên dihat wek şirik

 

Aliyek şer aliyê dî xizanî

Carna dibêm qey bihara mi kanî

 

Li paş hiştim matot û hem efarê

Dûr kirim înşat û xerc û cebarê

 

Ji welat û niştiman û huriyet

Loma pênûsê ev destê min nexwest

 

Çima jiyan tu bo min nebû heval

Belkî vê heq dikim ta min dikî kal

 

Ji destê min bihata min dê gerdûn

Wêran bikra hemî bikra derya xûn

 

Niha dor hatiye şitl û nifşê nû

Ew kevnepevçûnê ku me go der bû

 

Qirêja kevnar bi xwînê dimalin

Ji wan hez kin pakrewan û heval in

 

Ev êş û birîn min hinek kir dîwan

Li min bibûrin ku tê hebin nuqsan

 

EZ

Ev sih û sê sal in li jînê me ez

Her demî di nav hezn û şînê me ez

 

Bihara zarotiya min çû ji dest

Niha wekî germa havînê me ez

 

Dilê pola mi şahîk kir ji gincir

Dikim bişkim şûşeya eynê me ez

 

Ronahî nedît mi carek ey dinya

Nav welatê kuştin û xwînê me ez

 

Şev û rojan di hundir de disojim

Titina tîrik û qelunê me ez

 

Ka şefaet ka xweda navim dua

Ma nizanê nav eks û kînê me ez

 

Hebû yarek min wunda kir bi canî

Li zindanê wek Memê Zînê me ez

 

Bagera xemê wê singa min dirand

Wek serê wê Kelha Mêrdînê me ez

 

Min çi zanî ku çi ne êş û elem

Êdî wek risas û qurşînê me ez

 

Car heye wek kavilekî dikevim

Di nav qadên liberxwedanê me ez

 

Guhê tirko bigrim ji ra hildikim

Ji nîjada Ristemê Zalê me ez

 

Koçber im ez şervan û pakrewan im

Bin kon û çadir û laylonê me ez

 

Qirçeqirça hestiyê birîndaran

Nav kevir û dar û betonê me ez

 

Ji Nebî Nûh ta niha em Kurd dijîn

Ji Helebçe heta Efrînê me ez

 

Ra û şaxên me belav in li cîhan

Wek çinar û dara zeytunê me ez

 

Nû der dibin eybên heştê not salî

Kuştiyê Eleqemş û Wanê me ez

 

Ez dimrim û jîn didim wek namirim

Tijî ji destan û efsanê me ez

 

Hemî dinya bibin dijmin natirsim

Li pey edalet û qanûnê me ez

 

Riataza

Derheqa nivîskar da

Mela Mihyedîn

Zaroktiya wî di nav ‘erûz û berhemên klasîk de derbas dibe. Ji bo ilm berê xwe dide Hezex, Batman û Stenbolê. Herî dawî li Amedê xwendina xwe temam dike û îcazeta xwe ya beşa Mamosetiya Zanistên Civak werdigire. Demek dirêj li Amedê dersdariya Ziman û Wêjeya Kurdî dike. Nivîsên wî di kovarên Nûbihar, Barê û Wêje û Rexneyê de derketine.

Qeydên dişibine hev