KANIYA PÊNCÇAVÎ -9

KANIYA PÊNCÇAVÎ -9

Nivîskarê malpera me Mela Mihyedîn wek evîndarê edebîyeta kurdî û bengîyê malpera me, ne tenê bi nivîsên xwe yên kûrfikir û dagirtî va xwendevanan şa dike, herwiha hewil dide efrandarên genc jî bike nava vî karê pîroz. Û nameyeke ha ji berpirsyarê redaksyona malperê ra nivîsîye: 

-Ev komek nû ye û ji pênç kesan pêk tê, lewma navê “Kanîya Pêncçavî” li xwe kirine. Ev komek neoklasîk e. Dixwazin bi Kurdîya îroyîn û bi terza kevin (erûz) helbestan binivîsin. Armanca wan jînkirina helbestên klasîk e. Ez bawer im ku dê pêşerojê ev kom xebatên hêja bike û wê mohra xwe li wêjeya Kurdî bixe. 

Endamên komê di van hemû helbestan de avêtine berhev û digel hev helbest nivîsîne.

Ya eceb ew e ku endamên vê komê li bajarên cuda cuda jîyana xwe didomînin û bi rêya nîmetên jîyana modern helbestên xwe ji hev re dişînin û bi hev re helbestan dinivîsin.

Wek hûn dibînin, malpera me bi van karên hêja va wê wê fikira şaş ji serê hinek kesan derxe, ku dibêjin kurdî li ber mirinê ye…

Emê her heftê carekê berhemên van helbestvanên welatparêz raberî we bikin.

 

Helbestvan ev kes in: 

Tahir Dînarî

Soran Amed

Arif Selçuk

Memê Miksî

Qasimê Xelîlî

 

G u l d e s t e

 

EW E YARA MIN 

Ew e yara min
Êş û sebra min
Nadim ti kesî
Ew e para min
(Soran)

 

Ti kesî navim
Na b’Xudê navim
Min gulek bese
Ew hedara min
(Qaso)

 

Delala min e
Xezala min e
Nazik û ciwan
Ew kubara min
(Soran)

 

Ew gulhinar e
Hem nûbihar e
Çîçeka nêrgiz
Zêrguhara min
(Qaso)

 

Dilê mi l’ser wê
Mirî me j’ber wê
Hem par û îsal
Hem pêrara min
(Soran)

 

Kiras xemrî ye
Eyn ew perî ye
Dilketyê wê me
Kofîxwara min
(Qaso)

 

Roj û şeva min
Heyv û tava min
Mal û xanî ye
Hem sitara min
(Soran)

 

Ez evîndar im
Hetta dikarim
Ez ê bibêjim
Ew e yara min
(Qaso)
 

Amed, Dîlok 

 

KLASÎK IM 

Na li xwe hûn nanihin bêjin me nîne ehliyet
Û j’me nayê em bi pîvan rêz bikin du rêz û xet

 

Lê bi ser de d’pinihin şi’ra kilasîk cûbir in
Şaxê sedsalan im ez qurm im û hûn kurm û vir in

 

Ravekên sergêj û tewşo kirne tevşo hûr dikin
Me j’Herîrî û ji Uryan şi’r û Xanî dûr dikin

 

Kon vedaye meyz li “berbanga” we ji bêxîretî
Girtiyê serbestiyê ne halê we hetîketî
(Qasimê Xelîlî)

 

Devdirêj in, têrbiwêj in, napêjin hûn xav in hew
Hem piraxa felişî lê pozbilind nadan in lew

 

Wêjevanên Ewrupî bê dane we çi heyhedan
We j’Melê meydan divê b’du rêzikê pûç hey nezan

 

Ma çi ye “singa şevê” bes bo mi çavê dilberê
Dev ji êşan berde û ka wer tu rûne l’hemberê

 

Tu bi neftê arî pê xe risteyên tev pûç û boş
Wer ji dest ebrûkevanê badeya eşqê binoş
(Memê Miksî)

 

Ya veşartî we di dil de ew nabê deng û ekol
Hûn wusa bûn ta Cizîrî dikir gazin ji Mexol

 

Ez ji haveynê welêt im ji çiya û vê xakê
Divê bêjim ne wek we ez zimanê vê civakê

 

Pê dizanin canfedayê li dij bindest û dîlî
Xaçepirsa şiîra we heyf jê nayê tu hilî

 

Cedwelê rêzên we zanim ne hêjayî huner in
Ser bextê Dînarî hûn tev bê zirav û ceger in
(Tahir Dînarî)
 

Dîlok, Stembol, Qonya

 

Riataza

Derheqa nivîskar da

Mela Mihyedîn

Zaroktîya wî di nav ‘erûz û berhemên klasîk de derbas dibe. Ji bo ilm berê xwe dide Hezex, Batman û Stenbolê. Herî dawî li Amedê xwendina xwe temam dike û îcazeta xwe ya beşa Mamosetîya Zanistên Civakî werdigire. Demeke dirêj li Amedê dersdariya Ziman û Wêjeya Kurdî dike. Nivîsên wî di kovarên “Nûbihar” û “Wêje û Rexneyê” de derketine.

Qeydên dişibine hev