Fêrîkê Ûsiv: Ç’YANО

Fêrîkê Ûsiv: Ç’YANО

Ji pirtûka NARÊ

Bi vê helbesta şairê me yê pir binavûdeng xwe bidine berpala pîrika xwe,

serpêhatîyên pêşîyên me guhdarî bikin, bikevine nava behra poêzîyayê,

lezetê ji şair, ji miletê xwe, ji xwe bibînin, ji xwe ra bêjin

“Miletê ku şairekî ha daye, hêjayî dewletbûnê ye”,

wisa hîs bikin, ku eger dermanekî koronayê hebe, belkî ev helbest be…

 

Ji kîrîlî ser latînî: Mistefa Kilicaslan

Ç’YANО

Ç’yanо, hey ç’yanо,

Gelî xweşç’yanо!

 

Min ger’-geştê we

Zefî seyr kirye,

Zefî – li piştê we

Ken-keser kirye,

Gele gul, pincar

Sîngê we çinye,

Gele avêd sar

Kanya veçinye.

Hewa we zeynet

Min hecam kirye,

Ser cewêd cinet

Ser-çev can kirye.

Berx ajоtne ser

Av-deravê we,

Razame ez ber

Siya zinarê we…

 

Ez bendê bê per

Li hêsûêd we şîn

Gihîştime ber

Perê erş-ezmîn.

Wirda min dengê

Teyra sehkirye,

Wirda dûr -derez

Min mêze kirye,

Wirda stranê

Min hewas kirye,

Û miraz kirye,

Min miraz kirye

Kilamek usa

Bavêjim ser we.

Qapût-qutnîkî

Usayî hêje,

Wekî ku saz bê

Li bejn-bala we…

 

Ez şayîrekî

Ji çilî derbaz,

Ne hоstatîêda

Kêmim, belengaz,

Ne bê heyrim ez,

Ne bê h’ub-hewas.

Lê nikarim hê

Bedew- bêqusûr

Li hev bînim wê

Şiêra nar û nûr,

Bidrûm wî qutnî,

Qapûtê hêje,

Wekî ku saz bê

Li bejn-bala we…

Çi qapût heye,

Çi xas, cewahir

Ji wê xemla we

Biharê çêtir?

Çi dêrê kurdê

Keskî bi k’оve

Wê dоr we bigre

Usa çarçоve?

Çi qeytan mîna

Gul-binevşê we

Wê biç’ilvilin

Usa li pêşê we?

Çi kilam awa

Wê xulînke xweş

Mîna van cewa,

Van teyredê nexş?

 

Li pêşêd we rind

Biharê naka.

Şaneşînêd gund

Nоla qîz-bûka

Serî grêdayî

Sоr, spî û şîn

Ketine di nav

Şayîke rengîn.

Û we:  Dbûrî,

Qûçû Qemerdax

Ewrêd kew li ser

Serêd we papax,

We li dоr evî

Gundê de’watvan

Bi hewes girtye

Gоvendek gran.

 

Çemê bûzdirîn

Bi xulîn-xuşîn

Rex we rahiştye

Qeydekî tijî.

Qeydekî wisa

Xweşî şîrinşa,

Ku berf ber helya,

Ser havda kişya.

Tenê çend kewkî

Gultimayî man

Li ger-guhêrê

“Dibûrî” “Xama”.

Qey bê, qazin ew,

Bi per-dûç’kê xwe

Kurk rûniştine

Li ser cûckê xwe.

Fêza wanda, piş

“Dûbrîê” se’va

Nerm û nezanî

Şems diçe ava,

Usa- ça zerya

Ûris pоrzêrîn

Niqоbe di nav

Pêla be’rê şîn.

Û karê şivîn

Sar mezmezkê ç’ya

Mînanî zincîr

Berbi gund radiçe.

Şivan Pêşîê tê,

Kelbê wê li dû,

Mînanî çêja

Li ber “kêngûrû”

Ber paşla şivîn

Xanê dike baş

Serê berxika

Tezebûye qerqaş.

Kurikekî jîr

Wê bi eşq û dil

Mizgînîê bide

Dayîka dewkil.

Dayîkê dake

Dewê bînbhar

Û çar-pênc hêka

Bişîne dilbar,

Wekî ku sivê

Şivanê pispоr

Bixwe tev qiçîê,

Bоkоnekî sоr…

 

 

Lezete, welle,

Zeyneta Xwedê,

Çaxê şivan ser

Sifra tebyetê,

Çend nan û hêka,

Hin penêr- tоraq,

Carna jî pêra

Nîv şûşe araq

Ji hevana xwe

Hewas derdixe-

Û dilê rehet

Teştya xwe dixwe.

Lê we nîbye tim.

Hebye dewrek din,

Çaxê ku rêncber

Devê wî li nan,

Çevî li himber

Nhêr’ye heywan.

Çim gur hebûne,

De’beê dupê.

Bir kirne birne

Qersê û Qulpê…

Esker hebûne,

Eskerê şulet,

Ser hêsûêd hêşîn

Lêdane xêbet.

Carê çend mîstewr

Stendine şivîn,

Xwera kirine

Şîv û fravîn.

Rêncberê çоlê

Nav keser û kerbê,

Tîbûn li hêsûya

Şkênandye –berfê.

Çimkî cew-kanîê

Hed û hesav der

Bûbûn xûn xоlоr,

Av gravêd gewr.

 

Belê şer dibûn,

Talan û tajan.

Cew-kanîê cinet

Bi xûn dikişyan.

Dijmin lêdida.

Dijmin disenî,

Ehlî hevdida

Har û bê fe’mî…

Naha her havîn

Qelfê tirmixçya

Mîna minminîk

Hilpar’k divin ç’ya.

Hоn digrin hewas

Li sergerê jоr,

Qey li gera ç’îê

Dertê keskesоr…

Lê hingê milê

Dbûrîva lez

Hevraz hildik’şyan

Du berê qalmes.

Kîjanê xwe zû

Tepara digîhand,

Kevir û kuçik

Ya din direşand.

Hê tu çegîlçya

Tu sala li wir

Tоp nekirine

Aqa qûç- kevir,

Çiqa wan merîê

Fe’mkоre neheq

Berev dikirin

Û davîtin hev.

 

Şems çerxvedida

Hersal mîna xwe,

Davît rû erdê

Te’m û tîna xwe.

Destê wext-we’de

Batinîî sêr

Hersal- herhavîn

Tacê şemsî zêr

Siva ji serê

“Msk’în” hildanî,

Evara serê

“Dbûr”dadanî.

Dîn dua dikir,

Lê şemsê êzdya,

Nedigirt destê

Diz û qetilçya.

Na, bin tacê şemê,

Tacekî mayîn

Gere bata ser

“Dbûr” û “Msk’în”.

Belê, hat ew tac:

Beyraqa me sоr,

Zelal kirin av

Ji xûn û xоlоr.

Milmilî ew ser

Vê heyat, hewê,

Çawa perê teyr

Ser cûcikê wê.

Û fra ketin.

Cûcikêd teyra:

Lawêd welêt û

Gihîştin steyra.

 

We çev lêye, ç’ya,

Ç’yaêd ejdeha?

Ça ber pêşê we

Guldaye gunda…

Qey mal, mektebêd

Çendqataye rind

Dikin bighîjin

Bejnêd we bilind.

Mîna kudkê ber

Bedenêd fîla

Xwe dane ber wan

“Fyat” û “Zîla”.

Hiz nakim avtya

Her bо wê yekê,

Wekî ew naçin

Ber wê belakîê,

Belekya heç’ê

Wê Elegezê,

Ku min zef dixwest

Biçûma fêzê…

 

Divên waxtê ku

Dinya bû t’оfan,

Hingê gemya Nuh

Hat vî ç’yaê han.

Ç’ya k’êlimî, gо:

“Оlan, hela gez.

Ç’yakî din dha

Blinde, ne ez.”

 

Nizam raste ev,

Yan nizam derew,

Lê rastî ewe,

Ku ç’yaê bedew

Li vê besta ç’ya

Nоlanî gemî

Bye elkaneke

Hêşîne xewnî.

Û nav оvkyana

Ezmîn kîmkîme,

Ber baê we’de,

Pêşda dikşîne.

Bi qоnax-qоnax,

Bi qeyde-qeyde

Neslekê dve,

Yekê datîne.

 

Wê me jî dayne.

Emê jî herin,

Hûnê bmînin,

Ç’yaêd mqerim.

Lema min zûda,

Zef zûda xwestye

Kilamek usa

Bavêjim ser we,

Qapût-qutnîkî

Usayî hêje,

Wekî ku saz bê

Li bejn-bala we

Û heta-hetê,

Û heta hetê

Bi wera bijî

Li rûhewatê.

Rewan, sal 1977

Riataza

Derheqa nivîskar da

RIATAZA

Malpera nûçeyan derheqa kurdan û Kurdistanê da; Ji bo malûmatîyên zêde berê xwe bidine vê navnîşanê: [email protected]

Qeydên dişibine hev