Kaniya Pêncçavî – 38

Kaniya Pêncçavî – 38

Nivîskarê malpera me Mela Mihyedîn wek evîndarê edebîyeta kurdî û bengîyê malpera me, ne tenê bi nivîsên xwe yên kûrfikir û dagirtî va xwendevanan şa dike, herwiha hewil dide efrandarên genc jî bike nava vî karê pîroz. Û nameyeke ha ji malpera me ra nivîsîye: 

-Ev komek nû ye û ji çend gencên kurd yên edebîyathez  pêk tê, lewma navê “Kanîya Pêncçavî” li xwe kirine. Ev komek neoklasîk e. Dixwazin bi Kurdîya îroyîn û bi terza kevin (erûz) helbestan binivîsin. Armanca wan jînkirina helbestên klasîk e. Ez bawer im ku dê pêşerojê ev kom xebatên hêja bike û wê mohra xwe li wêjeya Kurdî bixe. 

Endamên komê di van hemû helbestan de avêtine berhev û digel hev helbest nivîsîne.

Ya eceb ew e ku endamên vê komê li bajarên cuda cuda jîyana xwe didomînin û bi rêya nîmetên jîyana modern helbestên xwe ji hev re dişînin û bi hev re helbestan dinivîsin.

Wek hûn dibînin, malpera me bi van karên hêja va wê ewê fikira şaş ji serê hinek kesan derxe, ku dibêjin kurdî li ber mirinê ye…

 

Helbestvan ev kes in: 

Tahir Dînarî

Soran Amed

Arif Selçuk

Memê Miksî

Qasimê Xelîlî

Ronahî 

G u l d e s t e

 

Em îro bi vê epigrafa Qasimê Xelîlî vê beşa malpera xwe destpê dikin:

Carekê min û şêxê min Ronahî me dabû ber hevdu.

Niha kerem bikin bixwînin bê me çi civat girê daye:

Qasimê Xelîlî

 

Te Tahirê reben dît qey bitenê

Ev helbest in ne wek karê tentenê

Qebqebo were bibîne madenê

Singik û sîxikan tûj ‘ke Ronahî

XELÎLÎ

 

Ronahî got tu bi xêr hatî vira

Ez ê te bidim ber sîx û kevira

Xuya ye tu natirsî ji bivira

Lê tu hê şitlek î. ter û nûbar o

RONAHÎ

 

Nûbar im ez tim ji nû ve dibarim

Zumrudê Enqa me pêtek ji ar im

Ji tarîyê hez nakim ez nikarim

Lewra heyranê roj û Ronahî me

XELÎLÎ

 

Ronahî me dibêjî û heyranim

Ji te we ye ez ê ji te geryan im

Tu bi xwe xuryayî ka were canım

Xweşbêj im ez de mereve Toriyo

RONAHÎ

 

Torîyekî serhişk im min rev nîne

Ha ha meydan e ha hesp e ha zîn e

Lê vê bêjim ev ne rik û ne kîn e

Bizan hespê hunera min beza ye

XELÎLÎ

 

Beza bî pir pir cihê te kadîn e

Te li vê qadê rewanbêj nedîne

Yê kaba xwe li ya min bixe dîn e

Ma ne ez Ronahî me; mîrê peyvê

RONAHÎ

 

Mîrê peyvan bi zekata min têr in

Hemû ristên min zêr in xêr û bêr in

Mîrê mino yên te kuç û şikêr in

Raje tevirê xwe here qufreyan

XELÎLÎ

 

Qufre nîn in li baxê me yên gulan

Risteyên min ji dev diherkin dilan

Şewqê didim şalûl û bilbilan

Zikata xwe bibe bide qijalkan

RONAHÎ

 

Qijak çi ne? Ma ev pêjna çi ye tê

Heyfa min çelengî û xebînetê

Lê eyn tu nabînî vê heqîqetê

Dengê te li te vedgere bilbilo

XELÎLÎ

 

Bilbil im helbet vê awa bizane

Şuxlê te ne yê hoste yê dizane

Peyvek ji vir yek ji wir çi erzan e

De ka ramîse vî destî û here

RONAHÎ

 

Here heca Laleşê ji bo tobê

Gurmegurma peyvên min arê sobê

Kî ji xwe razî ye ha bila ho bê

Lê tirs dikim heyf î tê bibî xwelî

XELÎLÎ

 

Heke bibim xwelî jî welî me ez

Şair û xweşbêjê vî gelî me ez

Ji nav sed kesên wek te belî me ez

Bifkê bila sar nebe şorbeya te

RONAHÎ

 

Şorbeya min ji wî şîrê vî gelî

Ne bi pifan bi wî arê di dilî

Dikele venamire kekê welî

Şîrê min ê helal zimanê min e

XELÎLÎ

 

Te ziman dirêj bûye ez ê jêkim

Navê hunera te elîfbêtk lêkim

Têr bikenim û henekên xwe pêkim

De yayladan gel qasimo yayladan

RONAHÎ

 

Yayladan gel çi ye îcarê gidî

Qey xilas bû kurdîya te egîdî

Netirse eslanim ma hê te çi dî

Were meydanê şûrê xwe siqa ‘ke

XELÎLÎ

 

Siqakirî ye şûrê min ka were

Nadim bi hunera te du pûl pere

Eslanim tu hê nû yî ka vegere

Here û xwe di nav refê beqa ke

RONAHÎ

 

Weyla beq vereşe bi şi’ra te de

Bi xêra te şi’ra me bû beqzede

De ka lo parîyekî li ber xwe ‘de

Baq ne beq in mijara me huner e

XELÎLÎ

 

Hunera te huner ba ev çi beq bûn

Mjiara te her kesên wek min deq bûn

Li dû te her amenna û seddeq bûn

Dev ji vî karî berde rebenê min

RONAHÎ

 

Rebeno rebenî ji kê re ben e

Dizanim ne ben im xuya ye sen e

Li vir xitimîm qafîye tune ne

Hunera xwe here bi dar ve bike

XELÎLÎ

 

Waye te bi darve kir kindira xwe

Şemitiyî tu li ser gindira xwe

Tirkî destpê kir rahîje girra xwe

Û here ji vî gundî xeşîmê min

RONAHÎ

 

Xeşîm im ez ya rastî li bara te

Berberîya bi te re tew bê wate

Bibore min dirêj kir ta em kate

Esasen aslinda heyranê te me

XELÎLÎ

 

Heyran ew kesê li te ne heyran e

Para wî tim bobelat û qeyran e

Li hezkerê te ev dinya seyran e

De hadê iyi gêceler canê min

RONAHÎ

 

Riataza

Derheqa nivîskar da

Mela Mihyedîn

Zaroktîya wî di nav ‘erûz û berhemên klasîk de derbas dibe. Ji bo ilm berê xwe dide Hezex, Batman û Stenbolê. Herî dawî li Amedê xwendina xwe temam dike û îcazeta xwe ya beşa Mamosetîya Zanistên Civakî werdigire. Demeke dirêj li Amedê dersdariya Ziman û Wêjeya Kurdî dike. Nivîsên wî di kovarên “Nûbihar” û “Wêje û Rexneyê” de derketine.

Qeydên dişibine hev