DIZEKÊ MALA XWEDÊ -1

DIZEKÊ MALA XWEDÊ -1

Nivîskarê malpera me birêz Raif Yaman

gotareke delal ji me ra şandîye,

ji ber dirêjbûna wê em dikin du beşan

û beşa pêşin îro raberî we dikin. Fermo, lezeta me dît, hûn jî bibînin.

Raif Yaman, lêkolînkar

Welatîyên min ên bi rêz û bê rêz, buha û belaş, bikêr û bêkêr, qenc û xerab, rind û nerind, çê û neçê, tirkên xas û sexte, dê kurd û bav kurdên bi xwe tirk.

Min xweş guhdarî bikin. Ev çend sal in her kes qala bandên deng û videoyên me dikin. Ez’ê îro ji we ra rastîyê bêjim. Rastî çiqas rast e, wê tenê Xwedê zane. Ya jî ez zanim. Çimkî sermaya min dîn e. Ez kesekî bazirgan im. Dîn difroşim. Pê dollar û euroyan dikirim. Zêr û zîv didim ser hev. Bi kevirên hêja gencîna xwe mezin dikim. Dibêjin alimekî gotîye ewên sermaya wan dîn be, bazirganîya dîn bikin, merivên bê dîn in, ji dîn derketine, çimkî tiştê tu bifroşî êdî ne ê te ye. Guh medinê. Kesên wisa bi xwendina kitêban aqil avêtine. Pirranîya wan tî û birçî mirine. Ji temenê xwe tiştek fam nekirine.

Hûn tenê bi a min bikin, ne bi a kesên din. Heta bi a Xwedê û Pêximber jî mekin. Hema şaş têmegên, gava hûn bi a min dikin, ji xwe hûn bi a Xwedê û Pêximber dikin. Hûn hîna nizanin ê ku ez anîme ser we kî ye? Ê ez anîme ser we Xwedê ye. Di bin Xwedê ra çi heye? Dewlet. Li ser dewletê kî heye? Ez. Kî me ez? Mezinê Mala Teyo dibêjin. Nuka hûn nizanin Pêximber jî kî ye. Ew jî alîkarê min e. Gotinek kurmancan heye, dibêjin bi kurt û kurmancî. Erê, bi kurt û kurmancî Xwedê û Pêximber bi min ra ne. Her du jî alîkarên min in. Ne tenê Xwedê û Pêximber, Şeytan jî bi min ra ye. Tiştên ku nuka ez’ê ji we ra bêjim ji rastîyê rasttir in. Ez bi ser we ra me. Hûn di bin min ra ne. Bi gotinek din, karê we bi Xwedê ketîye. We xwar? De herin. Herin, lê rîya xwe şaş mekin. Ez ku da bixwazim, wê da herin. Ji bîr mekin, hûn kerî, ez şivan im. Hûn Şîrîn, ez Ferhad im. Çîyan qul dikim û têm.

Qeydên deng û videoyan montage in, doublage in, photomontage in. Bi Qurana min xwendî, yek jî rast nine. Qurana min xwendî û Qûrana hûn dixwînin ne yek in. Xwedê yek e. Dînê me yek e. Mezhebê me yek e. Ala me yek e. Welatê me yek e. Srûda me yek e. Miletê me yek e. Zimanê me yek e. Qedera me yek e. Bavê me yek e. Dayîka me yek e. Lê Qurana me ne yek e. Qurana min xwendî bê guman bi ser Qurana we ra ye. Bergê wê, kaxizên wê, partên wê, ayatên wê, bêhna wê, rengê wê, her tiştê wê bi ser a we ra ye. Şaş mebin, bi ayatên Qurana xwe li min bêbextîyan mekin. Ez dibêjim ew deng û video ne rast in. Rind bala xwe bidin gotinên min. Nabêjim derew in. Çi dibe, çi nabe? Dibe ku îro, dibe ku sibe, dibe ku ji sibe jî nêzîktir hinek rabin min bixapînin. Dibe ku ji sibe jî nêzîktir. Ez ji vê gotina Mehmed Akîfê Arnawût pir hez dikim. Xwedê rehma xwe lê ke. Erê, erê, dibe ku ji sibe jî nêzîktir ez rastîyek din bibînim. Xwedê gotîye rast bêje. Ne gotîye gotina xwe ya duh mîna tûtîyan dubare û nizanim çend bare bike. Gava ez dibêm bare gotina pare tê bîra min. Hûn zanin piranîya kurdên Quzê Iraqê –kurdên me dibêjin Gunê Kurdistanê- ji pere ra dibêjin pare. Em jî dibêjin para. Ez ji hemî navên pere û pol hez dikim. Parsek dibêjin pol. Ev navê pere jî kê ji kê dizîye nizanim. Lê eyan beyan xwîyaye malê dizîyê ye. Ev awayê dizîyê ne karê min e. Neçar ninim zanibim kê ji kê dizîye. Ev karê etymologan e. Kitêba min a pîroz Vajnama Pere û Polên Cîhanê ye. Hûn dibînin navê Qurana min jî ji a we cihê ye. Tê da 6500 navên perên zimanên zindî û 7000 jî navên perên zimanên mirî hene. Dema ez lê dinêrim bîna min fere dibe.

Çima ji we ra derewan bikim. Ez her dem xwe diguherînim. Çi gotîye Siloyê Şivan? Duh duh e, îro îro ye canim. Rast gotîye. Duh duh e, îro îro ye. Bi rêz Rêber çi gotîye? Ê ku xwe neguhere, diguherînin. Eferim jê ra. Wî jî xweş gotîye. Camêr xwedî tecrûbe ye. Nuka hûn têgîştin ez çima ewqas ji bûqelemûn hez dikim. Rastî xweş e. Duh nabe îro, îro jî nabe duh. Çima gotina duh carek din bêjim. Ma ez tûtî me. Heşa. Ez eşrefê mexlûqat im. Mexlûqat çi ye, yaw? Ez ez im. Hûn hûn in. Ez ji Xwedê ditirsim ya jî natirsim. Bitirsim, çima ditirsim? Netirsim, çima natirsim? Ji we ra çi? Pirsên wisa mepirsin. Bi stûyê we neketîye.

Her tiştî mereq mekin. Tiştekî jî mereq mekin. Mekevin gumanan. Çavên xwe bermedin tûmanan. Xwedê zane, ez ji gumanbaran jî tûmanbaran jî heznakim. Ji tûmanga jî hez nakim. Bîza min ji wan tê. Ev tûmanbar û tûmanga ji ku derketin îcarê? Ax zimanê min ê şaîrane ax. Tu çi gotinên sosret bi min didî gotin? Şaîrî karekî zor e. Ne huner e, ne kar e. Li nav her duyan maremar û barebar e.

Bawerîya we bi min hebe, ev deng û video tenê karê xêrnexwazan in. Karê masson û sionistan in. Karê yamyaman in. Karên Mala Reşo, Mala Xocê Yankoyê Fille, Mala Pûrto û Mala Çirtovirto ne. Dixwazin bi aramîya me bilîzin. Yaxme ye? Hîna nizanin Mala Teyo êdî Mala Xwedê ye. Ew’ê hîn bibin. Ê ku çav berde pere û polên me bê guman Xwedê bela xwe didê. Xwedê bela xwe nedê, em bela Xwedê didinê. Kî ne em? Em Mala Teyo ne. Hûn ji Xwedê netirsin jî ji me bitirsin. Çimkî Xwedê li qûlên xwe dibuhure, lê em li kesî nabuhurin.

Li Mala Rêber mêze kin. Jê ders bigirin. Bi tizbîya nod û neh libî, rojê heft caran nebêjin em ji kurdan ra dewletê naxwazin, em biserêxwebûnê naxwazin, biserêxwebûna kurdan di pişta Dêwê Hef Serî da xencerek jehrîn e, em heft dewletên şîrîn ên Rojhilata Navîn, Enedol û Qefqasan bi xoybûnxwazên kurdan nadin parçekirin, dilê wan rehet nabe. Dibêjin, biserêxwebûna kurdan di dilê hemî dewletên cîhanê da kula reş e. Ji serek û serdarên heft continentên cîhanê dixwazin şîyar bin, li hev rûnin, bi hev ra cîhanê ji vê belê biparêzin. Helbet ji Filîstînîyan ra dewleta biserêxwe dixwazin. Dibêjin dema dewletên milî tenê ji bo kurdan derbas bûye, ne ji bo miletên din. Rebenan dikin ku dîn bibin û bi çolan kevin. Kî van gotinan bi camêr û canikên Mala Rêber dide gotin? Ez, ez, ez! Berî min, Mala Kemo jî çendik û çend caran ev gotin pê dane gotin, Xwedê zane. Piştî Xwedê jî Kulek zane. Bê wî tirekî kesekî din ê ji tirsa biserêxwebûna kurdan her şev binê xwe şil bike ta nuka nehatîye dîtin û ne jî hatîye bihîstin. Lê bi derketina min a ser text ra serek û fermandarên Mala Rêber bûne tûtî, her roj û her şev van gotinan dubare dikin. Ne tenê li Tirkîyayê jî, li çar alîyên dinyayê qîre qîre wan e; dibêjin, em ji kurdan ra biserêxwebûnê naxwazin. Serê salê, binê salê, Xwedê sebrê bide şênîyên vê Malê. Rêber û hevalên xwe gelek malî bi van gotinan tetirxanî kirine. Lê Xwedê gotî rast bêje, gelek ketine serê min. Eferim ji wan û Rêberê wan ra! Gava tirkek ji Rêberê wan ra bêje Sayın (Bi rêz) ji kêfana dikin ku bifirin. Ji ber vê yekê ez jî salê carê jê ra dibêjim Sayın Rêber. Bira ji xwe ra hinkî şa bin. Dexşîya xwe pê bînin. Xocê min ê rehmetî digot, ew jî zarên me ne. Xwîyaye zarên damarîyê ne. Xwîna wan tal e.

Welatîyên min ên sosret, mêze kin Xocê Yankoyê Fille li me nifiran dike. Ez ji nifirên wî natirsim. Zanim ewê Xwedê bela xwe bidê. Ma meriv ji Xwedê ra nifiran dike? Bibuhurin, min xwe şaş kir, ma meriv ji merivekî dîndarê mîna min ra nifiran dike. Na. Hezar carî na. Heyfa mêran! Demeke dirêj ez jî pê xapîyabûm. Min jê ra xweş dikir. Wî jî destê xwe bi ser serê min ra dibir û danî. Destên wî çiqas nerm û xweş bûn? Agir bikeve mala Reşo û fêsad û xêrnexwazên kafir û minafiqên vî alî zeryan û wî alî oqyanûsan. Şeytanî kirin. Fêsadî kirin. Xeybet kirin. Em berdan canê hev. Dîsa jî diviyabû ji Xwedê xwe ra nifir nekira.

Hûn’ê nuka dîsa bipirsin, bêjin di bandan da çi heye? Tew, tew tew! Ma çi tune? Mesela, doxînsistî heye. Mebûsekî Mala Kemo doxînsistî kirîye. Bazdaye ser qûnreşek qermiçî. Xwedê zane van gotinan jî Şeytan bi min dide gotin. Pê bawer mebin. Min got û negot. Her dem ne ji Xemşê, yekcaran ji rewşê jî fam bikin, ez benî. Hûn ker ninin! Ma ev mebûsê me ê hêja çima here bazde ser wê qûnreşa qermiçîya xelkê? Ma rîya xwe şaş kirîye? Hem rîya xwe şaş bike jî ew’ê di kuçe û kolanek din ra here. Çi karê wî li hoda wê qermiçîyê heye. Jê ra lazim jî nine. Jina wî heye. Xwedê zane çendik û çend yarên wî yên ciwan hene. Çi karê wî li wê malê heye? Hem jî derpê ji xwe avêtî. Bi rastî, çi karê wî li wê malê hebû? Xwedê meriv ji dahîbêteran bistrîne. Ev gişk fen û fûtên Mala Reşo û Mala Xocê Yankoyê Fille ne. Bi rastî wê demê Cemaeta Xizmetê, Fethullah Gulen Xoce Efendî…, mitefîka me a strategic USA -bi zimanê me ê şîrîn ABD, şaş mexwînin ne ABC ye, ABD- êêê, Ergenekon, wesayeta leşkeran, îrtîca, hîcab… Himm… Xoce? Efendî? Bira qe, ev gişk karên wî Xocê Yankoyê Fille ne…

Ax ax, min çawa zûtir tê dernexist? Ez her cara diçûm Americayê, berî herim Mala Reşo, pê ra xweşbêjek politic bikim, min diçû destê Fethullah Gulen Xoce Efendî radimûsa. Min çend caran got, bira ev zilm biqede, bira Xoce Efendî vegere memleketê xwe. Bêhna destê wî çi xweş bû. We ev gotin nebihîstin. Min jî negotin. Xoce Efendî mir. Mir. We bihîst? Êdî FETO heye. Min jê ra got, xenîmî we bûyo, ma we çi xwast û me neda? Bi rastî jî nankorî kirin. Hûn zanin mana FETO çi ye? Organisationa Terrorista Fethullah Gulen Xoce Efendî. Bibuhurin. Xoce Efendî tune. Çimkî ew êdî di çavê min da ne xoce ye, ne jî efendî ye. Ewên çav berdin dollar û euroyên kefenê me feqîrên xwedê terrorist in. Ew’ê bibîne ez çer bela xwe didimê. Hinekî bidin ber hev û serhev. Paşê gotina xwe bêjin. Paşê binivîsin. Na, na, qed medin ber hev û ser hev. Hûn dê her tiştî berbad bikin. Bi gotinên min bikin, besî we ye.

Erê, min di bandan da çi dîtîye? Ma min çi nedîtîye? Doxînsistên Benda Gurên Boz rakiribûn dabûn pey şox û şengên ûris. Kî bazdida ser kê, ne dîyar bû. Ma ew’ê ji ku zanibûna nataşayên ûris gişk bi carê bûne sîxurên Dewleta Parallel, bi video camera Xocê Yankoyê fille filmên xwe û wan dikşînin. Ew’ê ji ku zanibûna dixwazin navê benda wan bikin Benda Nationalistên Doxînsist. De ka bêjin çi karê wan mebûsên me ên delalî ên benda nîjadperestên evîndarên Asya Navîn li cem qûndên ûris heye? Dilê wan heta îro hîna jî li çîyayên Tengrî ji bo Tûrana pîroz lê dide. Di xewnên şevan da jî bê dêlgura Asena zindîyeke din nabînin. Ez zanim hûn’ê nuka bêjin ew bazdidin ser Asenayê ya Asena hilkişîyaye ser wan? Herin ji wan bipirsin heyran. Ma ez şoşmanê mebûsên Benda Nationalistên Doxînsist im? Ez ji ku zanim? Hem çi ferq dike? Dawîya dawîn eynî tişt dibe. Pirsên wisa tewşo mewşo ji min mekin. Erê, camêran têra xwe faş in. Ma her kesê faş mejbûr e şaş be? Na. Dixwazin wan faşên delalî li ber dilê we bikin tirekên belalî. Dek û dolabên President Barack Reşo û Xocê Yankoyê fille li ber çavan in. Bira navê Barack bi we zêde xerîb neyê. Yanko bi gotina “mubarek” lîstîye, bûye Barack. Hûn dek û dolabên wan dibînin, ne? Carekê ji xwe bipirsin. Paşê gotina xwe bêjin. Na, na, tiştekî ji xwe mepirsin. Hûn dê gû têxin her tiştî.

We got di bandan da çi hebû? Bisekinin. Ez’ê ji we ra bêjim. Bi rastî tiştekî nû tune bû. Xwastina dubarekirina coup d’Etat destpêka sedsala bîst û yekê hebû. Bi gotinek din, xwastin û kirinên ber bi derbeyek leşkerî hebûn. Ji xwe em miletekî leşker in. Her tirkek bi leşkerî ji dayîka xwe dibe. Ên ku dawî li Roma Rojava û Roma Rojhilat anîne kî ne? Bapîrên me ne. Em leşker nehatana dinyayê, me kanibû ev bikira? Na. Bi awayekî periodic di çend salan da carê rûdanên wisa rûdidin. Bi gotin, kirin û belgên hatine bidestxistin, gelek fermandar û leşkerên arteşa me ya qehreman bûne derbekar. Min ev negotin, we jî nebihîstin. Kesên van gotinan derdixin minafiq in. Sîxur in. Kafir in. Gawir in. Ew general, fermandar, leşker û serbazên şêrîn û pilingîn ên artêşa me ya ocaxê pêximberan çima rabin bi van dekûdolabên tewş ra bin, ne? Ez jî mîna we dibêjim. Ev gişk fitne û botanên gawiran in. Heta nuka arteşa me, ronîya çavê me, qed derbe kirîye? Na. Hezar carî na. Cara hezar û yekî mepirsin. Heta wî hezar carî qed mepirsin. Rastî derew e, derew rastî ye.

Coup d’Etat rastîyek tarîxa me a nêzîk û dûr e. Hûn’ê bêjin ev mesele çi ye? Ma çi nine? Ez carek din dibêjim, ev ne tenê compassek li dijî artêşa milî ye. Ev êrîşeke xwînî a li ser vîna milî ye. Meriv hinkî difikire. Hinkî dihênije. Diponije. Dide ber hev û ser hev. Na, na, hûn vana yekê jî mekin. Hûn dê rabin bêjin heke wisa bû, çima te dest û ningên wan qehremanên me bend kirin û avêtin bendîxanan. Hûn’ê bêjin, te çima digot ewê dozgerek rabe malikê li derbekaran bişewitîne. Şeytîn ew bi min dane gotin, û dane kirin. Sûcê min çi ye? Ji xwe min ew negotine, we jî nebihîstine. Hem min gotibe çi dibe? Duh duh e, îro îro ye canim. Ên neguherin, diguherînin. Ez nuka çi dibêjim, hûn wê bikin. Mekevin pê gotinên min ên duh, pêr û pêrar. Tenê tiştek naguhere, ew jî guherîn bi xwe ye. Binêrin Karl Marx jî dibêje biguherin. Mehênijin, meponijin, meramin, mefikirin, ji we ra çêtir e. Biguherin. Bira gotinên we ên duh û îro hev û din negirin. Wer biguherin, bira bûkalemûn ji dexesîyan ji xwe herin, û ji daran da bikevin. Guherîn li we tê. Hûn li min tên.

Hûn hîna dibêjin, di bandan da çi hebû? Ji we pirsîn, ji min bersîv. Vê carê rûdanên xweş hebûn. Bi rastî gotin û kirinên pir û pir xweş hebûn. Sîxurî hebû. Kuştin hebû. Xwîna sor û kêma zer hebû. Em dikin nakin jê têr nabin. Xwezika we jî zanibûya çiqas xweş e. Dibêjin Omerkoyê me ê Sêwasî ji Bizotnewa Sîxurîya Milî ye. Çi bûye yanê? Ev qehremanê delalîyê bizotnewa sîxurîya me bi mêrxasî çûye li Parisê karê xwe kirîye, ya nekirîye? Kirîye. Temam, amatorî kirîye. Divîyabu nehata girtin, lê hatîye girtin. Hezar heyf û mixabin, wan policên fillên fransizan bîn lê çikandine. Destên wî grêdane. Ningên wî grê dane. Berê wî dane Bendîxana Parisê. Gotine yallah tirko! Merivên me ên ji Mala Rêber jî nehiştine heval û hogirên wan ên Parisê ji policên fransizan ra rastîyê bêjin. Helal be jêra. Merivên miletperwer wisa ne. Me di çel salî da çel hezar meriv jê kuştin, bi deh hezaran xistin zîndanan. Me îşkencên nehatine dîtin û ne jî hatine bihîstin pê kirin. Me tiştên wisa anîne serê wan, ne tên nivîsandin û ne jî tên gotin. Ciwanmêr û ciwanikan dîsa jî bi her awayî berjewendîyên dewleta me û miletê me diparêzin. Li welatên bi hezaran kilometroyan dûr jî bi zimanê me bi hev ra qise dikin, li chanalên televisionên me mêze dikin. Rojname û kitêbên me dixwînin. Li ser media social jî bi zimanê me ê şîrîn qebe qeba wan e.

Hinek merivên bê yom ên Xwedê bela xwe bidê rabûne banda Omerko dane fêsadên Youtube û nizanim çi quzilqurtê? Çima wê documentê derdixin û dibêjin, binêrin Omerkoyê sîxur çûye Sakîna kurdan kuştîye? Çima? Temam, me’ê Sakîna bikuşta. Ew di lista me a reş da bû. Lê navên wan her duyên din di lista me da tune bûn. Hûn bawer nakin werin lê mêze bikin. Hûn merivên xwende ne. Kê ji wan ra got bi Sakina hem kurd, hem alevî, hem communist û hem jî Dêrsimî ra herin wê derê? Çi gotine, yek caran ter û hişk tev hev dişewitin. Ev xêrnexwaz bi wan band û perên kaxizî dixwazin rê li ber min, serekê sîxurên me û Rêber bigirin. Hûn zanin Sakîna kî ye? Bi salan di Hepsa Dîyarbekrê da maye. Bînbaşîyê me ê bi nav û deng jî pê nikanibûye. Kirîye, nekirîye li xwe mikur nehatîye. Li hevalên xwe bêbextî nekirîye. Her kes guherîye, ya jî hatî guherandin. Tenê wê û çend kesên din dev ji princip û armancên xwe ên di rîya biserêxwebûnê da bernedane. Di ser da gotîye lihevrûniştina Stockholmê a bi sîxurên dewletê ra xapandina miletê kurd e. A ku di nav bizotnewa terrora parvekar da bi awayekî eşkera li ber Rêber bê hurmetî kirî û jê ra gotî bêterbîyetîyê meke jî dîsa ew e. Kuştin heq kiribû. Me jî kuşt. Ma ji vê xweştir û rasttir çi heye?

Nuka çavê xwe zîq bikin, guhên xwe bel bikin û gotinên min guhdarî bikin. Mebêjin di bandan da çi heye? Di bandan da quzilqurt heye. Dizî heye. Dizekî heye. Gendelî heye. Veşartina çend sed million dollar û çend deh million euro perê kefenê me belengazên Xwedê heye. Ma ewê di bandan da çi hebe? Bi ser min da mekin pitepit. Ez dibihîsim hinekên we naxwazin em kefenekî xweş jî li xwe bikin. Kefen heye, kefen heye. Ma em’ê mîna zilût û qûnbilûtan kefênên ji melkanê spî li xwe kin? Ma em jî mîna we roja qîyametê şilf û rût bimînin. Hûn zanin sosretîyek wisa li me nayê. Hem canê me bi qîmet e. Hedê kê ye me têxin nav melkanê spî, û pembo di kuna me xin? Hedê xwe zanibin!

Em mîna we zêr û dollar û euroyan naxin balgîvan û venaşêrin. Çimkî balgîvên me tune ne. Zêde drêj nekim, hûn merivên baqil in. Hûn ji serekwezîr, wezîr û karger û kardarên welatê xwe ra bi hurmet in. Di serî da Xocê Yankoyê Fille, President Reşo, Mala Kemo û çend kesên xwenezan ên dane pey qûna wan dibêjin ez heta gewrîyê ketime nav gendelîyê. Dibêjin min dizî kirîye. Dibêjin, min ji lawê xwe ra gotîye, wan peran bibe veşêre. Dibêjin heval û hogirên min qutîyên solan tije dollar û euro kirine. Bi vê jî çavên wan têr nebûne, kulînên malên xwe tije zêr kirine. Lê, çi bikirana? Ewqas dollar, euro û zêrên zer bavêtana sergo? Ne heyf e? Xenîmî we be. We têr xwarîye? Hûn ji Xwedê natirsin? Hûn ji Pêximber şerm nakin? Ma heqê kefenên me biserêxwebûna kurdan e, em rabin bavêjin sergo? Ma wisa dibe? Çi tê ber devê we hûn dibêjin. Mêze kin, Xwedê vê ji we ra nehêle. Ew’ê di dev û pozê we ra bîne. Hûn’ê per û perîşan bin. Hinekî ji halê me feqîrên Xwedê têbigên. Na, na, temegên çêtir e. Hûn dê her tiştî helûheram bikin. Ez çi bêjim wê bikin. Ji bo we a qenc ev e.

Dengê we xweş tê min. Hûn hîna dibêjin di Bandên deng û videoyan çi heye? Ev çi band in bavo, carê ketine devê we û jê dernakevin? Di bandan da gû heye. We fam kir? Panê we ket serê we? Mêze kin, we ezê mîna melaîketan jî hêrs kirim. Ji we ra çi, di bandan da çi heye? Dua bikin ku ez merivekî dilovan im. Gunê min bi we tê. Em bi hev ra derketin ser van rîyan. Em bi hev ra şil bûn bi tavên baranan. Her tişt we tîne bîra min. Ev şiîra min a dawîn e. Min ji we ra nivîsîye. Bê min kî kane şiîrek ewqas xweş binivîse û bixwîne? Ez vegerim bersîva pirsa we. Xêrnexwazên Mala Kemo, Mala Rêber, Mala Reşo bi pîjkirina Mala Xocê Yankoyê Fille dibêjin misilmanên xasên Hîzbullaha me a şîrîn bi têlan meriv xeniqandine. Bi vê jî nasekinin, bizmar di serê wan da kutane. Bi mehan meriv di bin erdê da hiştine. Ne tenê merivên ji Mala Rêber kuştine. Kê gotî sîya we xwar e, di par ra berdane sêrî, û çûne.

Di salên nodî da Wezîrê Karên Hundirîn Ismet Sezgin jî di nav da gelek mezinên dewleta me campên wan ên kuştinê zîyaret kirine. Siloyê Şivan ew bi navê sazîyek parastinê gel bi nav kirine. Bi gotina wî gel ji parvekaran parastine. Di wan salan da gelek dîndar jî kuştine. Mele Îzzedînê Med Zehrayê û hevalên wî jî wan kuştin. Dewleta me ev xêrnexwazên dîndar bi navê kardarên kurdan bi nav kirin. Mele Îzzedîn digot dewleta tirk dewleta îslamê nine. Digot li kurdan zilmê dike? Digot, bi şerîeta îslamê, mezinahîya ereb ji faris, mezinahîya faris ji ereb tune, mezinahî di bawerîyê da ye, mezinahîya tirkan ji kurdan û mezinahîya kurdan ji tirkan tune. Çima tirk xwe bi ser kurdan ra digirin? Çima heqên wan ên culturî û milî nadinê? Hûn zanin di rîya kê da bû, ne? Di rîya Saîdê Kurdî da bû. Her çiqas yek caran digot Saîdê Nûrsî jî, ev binavkirin qed ne bi dilê wî bû. Li mala xwe û li cem heval û hogirên xwe tim digot Saîdê Kurdî. Ma me’ê merivekî wisa nekuşta, çi bikira? Bibuhurin, min dîsa xwe şaş kir, ma ewê Leşkerên Xwedê ev parvekarê dîndar nekuştana çi bikirana? Hûn zanin ev ne gotinên min in. Şeytan bi min dide gotin. Pê bawer mebin.

Hela hûn li îftire, derew û botanên xêrnexwazan binêrin. Ez nizanim vana mêjîyê keran xwarîye çi ye? Ev misilmanên xas ên bi gotina xwe leşkerîya Xwedê dikin, çima rabin van kirinên pîs ên mirdarane bikin? Ev meriv rojê pênc wext nimêja xwe dikin. Salê mehekê rojîya xwe digirin. Ewqas ji xwedê ra ne. Zekata xwe didin. Qurana xwe dixwînin. Çima van karên pîs bikin, ne? Hûn çima carê jî wan guhdarî nakin? Leşkerên Xwedê guhdarî kin. Li kirinên wan mêze kin. Gotinên wan bixwînin. Binêrin ka ew çi dibêjin? Ew jî mîna min û gelek merivên hêja û qedirbilindên din ên xwedî bandên deng û videoyan dibêjin montage e, dibêjin doublage e. Bê guman rast dibêjin. Hûn ji leşkerên Xwedê bawer dikin ya ji van CDyên gawiran? Binêrin di navê wan da jî xêr tune. CD çi ye? Vana gişk dekûdolabên gawiran in. Ji bo me berdin hev li hev anîne. Min ewqas jê ra gotibû berî police b’avêjê ser malên we, document û CD û nizanim çi quzilqurtên bibin bela serê we bişewitînin, bişkînin. Hat û destê we neçûyê bi yekî li nav dar û berê derdora Stenbolê veşêrin. Paşê bikin qurbana qirşûnekê. Di tîtika enîyê da lêxin. Min ev çend gotinên dawîn negotin, we jî nebihîstin. Li min bêbextîyan mekin. Mebêjin tu pêşîyê dibêjî, paşê înkar dikî. Haşa, ez merivekî ji Xwedê ra me. Fenûfût, dekûdolab li cem min tune ne. Ya jî hene. Tune ne, lê hene. Hene, lê tune ne.

Wekî din çi dibêjin? Dibejin, di Meclîsê da doxînsist hene. Yaw ji we ra çi? Kanê we digot em democrat in? We digot em destê xwe naxin bin doxîna xelkê. Doxînsistên Meclîsê, bibuhurin min xwe şaş kir, mebûsên birêz ên Meclîsa me dibêjin, montage e. Dibêjin doublage e. Dibêjin fitne û fêsadî ye. Dibêjin, welleh, bîlleh, tilleh çavên me li kuna Natashan neketîye. Xwîyaye ew dilberên ûris ji ber bayê xewan çûne ketine nav nivînên wan, dilê xwe lê rehet kirine û vegerîyane hotelên xwe. Şansê wan hebûye ku rastî policên me ên bayê xewê nehatine. Hinek xêrnexwaz dibêjin wan mebûsan pere dane comissarên bayê xewê. Ez jî yekcaran jê dikevin gumanê, lê ji gumanan hez nakim. Zanim ew camêrên hêja karên wisa nakin. Ma hûn ji wan mebûsên vî miletî bi dengên xwe ên pîroz şandine Meclîsê bawer dikin ya ji Youtube, Facebook, Twitter, telephon û nizanim çi quzilqurtên gawiran çê kirine, pê Mala Reşo û Mala Xocê Yankoyê Fille ji serê me ra kirine bela? Hem dema bazdane ser hev hûn li wir bûn? Heke hûn li wir bin, çima hûn li wir bûn? We derpê ji xwe avêtîye bavo! Ma hûn nobedarên mar û kunmarên xelkê ne? Ez jî nizanim min nuka çi got. Alo Fatih, bi criptophonê ji min ra têl bike. Ev mar û kunmar çi ne, ji min ra bêje. Serekwezîrê min ew Xocê Yankoyê Fille dîsa me guhdarî neke? Dibêjin bîna tir û fisên me jî hema digên Pensylvaniaê. Dibêjin cripto mripto bûne fis, nikanin rê lê bigirin. Temam, min fam kir. Zêde dirêj meke. Min çi digot? De herin li ser qûna xwe rûnin. Carek din ez van gotinên tewş ji we nebihîsim. Na, na, li ser qûna xwe rûmenin. Hûn dema rehet dibin şeytanî û fêsadî tên bîra we. Ji serê sibê heta hêvarê bi zikekî têr, zikekî birçî bixebitin. Hûn têr nexwin! Aqil neyê serê we! We bi van çîrok û çîrvanokan ez tetirxanî kirim. Xwedê jî we tetirxanî bike.

Çi dibêjin, çi nabêjin? Ma ev jî pirs e. Temenê meriv jî têr nake bersîvê bide pirsek ewqas sosret. Dua bikin ez ji we têdigêm, hûn dixwazin çi bêjin. Dema me li ser xwastina Mala Reşo bi harîkarîya Mala Xoce Efendî dest bi operationa Ergenekonê kir û pê Mala Kemo talan kir, me fermandarên wan yek bi yek girtin û avêtin hepsan, Kulek jî rabû çiqas videoyên Rêber di destan da hebûn yek bi yek li ser tevna şeytanî û fêsadîya vê malmîrata internetê weşandin. Bînek gran a tirr û fisên genî ji ser wê malmîrata internetê li alema kurdan belav bû. Çima dema Mala Kemo serdestîya Tirkîyayê dikir, ew bandên fêsadîyê nediweşandin. Bi rastî çima? Çimkî wê demê Rêber di destê wan da bû. Heval û hogirê wan bû. Ji xwe ê ku ew fêsadî bi video camerayê qeyd kiribûn jî fermandarekî wan bû. Wî ew band gişk dabûn Kulek. Rêber di wan bandan da çi dibêje? Ma çi nabêje? Roja dewleta me ew ji warê gergedanan li teyarê kirî û anîye memleketê wî yê şîrîn û teamê me yê qehreman jê ra gotî “Rêbero, tu bi xêr hatî memleketê xwe!” wî jî sozek daye dewleta xwe, û ji wê rojê vir da hîna jî camêr li ser soza xwe ye. Ji dil û can berdestîya dewleta xwe dike. Ji vê xweştir çi heye. Çav bi serê we ve tune ne? Hûn nabînin? Hinek fêsadên qewmê cinnan dibêjin ji berê da wer bûye, lê me nehiştîye eşkera bibe. Guh medinê, ji xwe meriv bûna navê wan nedibû qewmê cinnan. Hûn ji min bawer nakin, herin kitêba Mesûdîyê qewmê necîb bixwînin.

Di bandan da çi heye. Gotin û kirinên pir xweş hene. Rêber bi awayekî eşkera dibêje, ew êdî xizmetkar û leşkerê bê pileyê dewletê ye. Ez ji merivên wisa hez dikim. Leşkerên bê pile. Bi rastî jî xweş dibêje. Dibêje, Mala Keko û Mala Mamo li pey biserêxwebûnê ne. Pêşîyê bangî kemalistan dike. Dibêje, şîyar bin, karê xwe bikin. Rê li ber biserêxwebûna kurdan bigirin. Biserêxwebûna kurdan ji tofana Nûh jî xerabtir e. Kurd bibin miletekî bi serê xwe ewê qîyamet rabe. Ewê Hecûc û Mecûc derkevin. Ez ketime bextê we rê lê bigirin. Mehêlin. Heta partya me hebe, em bi Benda Mala Keko wê dewletê nadin avakirin. Bi serekeşîran bawer mebin. Rastîyê bibînin. Camêr rast dibêje. Mêze kin, avakarên Mala Reşo li Erbîlê dest bi avakirina Consolosxana xwe a mezintirîn a li Cîhanê kirine. Rêber dibêje, autonomy, federation ya jî biserêxwebûna kurdan tenê dibe sebeba qirbûna kurdan. Bi vê gotina xwe tirsan di xoybûnxwazên parvekarên kurdan difirîne. Çavê wî bixwim. Bi sed salan e em jî eynî tiştî dibêjin.

(dûmayîk sibê bixwînin)

Riataza

Derheqa nivîskar da

Raif Yaman

Raif Yaman ji Diyarbekirê ye. Li Universita Enqerê Filologiya Fransizî xwendiye. Li Universita Artuklu ya Mêrdînê li ser ziman û cultura kurdî master kirîye. Du kitêbên hozanan û gelek nivîsên edebî, linguistic û politic nivîsîne. Bi kurdî, turkî, fransizî, îngilîzî û almanî dizane. Bengîyê zar û zimanê kurdî ye…

Qeydên dişibine hev