Kaniya Pêncçavî – 36

Kaniya Pêncçavî – 36

Nivîskarê malpera me Mela Mihyedîn wek evîndarê edebîyeta kurdî û bengîyê malpera me, ne tenê bi nivîsên xwe yên kûrfikir û dagirtî va xwendevanan şa dike, herwiha hewil dide efrandarên genc jî bike nava vî karê pîroz. Û nameyeke ha ji malpera me ra nivîsîye: 

-Ev komek nû ye û ji çend gencên kurd yên edebîyathez  pêk tê, lewma navê “Kanîya Pêncçavî” li xwe kirine. Ev komek neoklasîk e. Dixwazin bi Kurdîya îroyîn û bi terza kevin (erûz) helbestan binivîsin. Armanca wan jînkirina helbestên klasîk e. Ez bawer im ku dê pêşerojê ev kom xebatên hêja bike û wê mohra xwe li wêjeya Kurdî bixe. 

Endamên komê di van hemû helbestan de avêtine berhev û digel hev helbest nivîsîne.

Ya eceb ew e ku endamên vê komê li bajarên cuda cuda jîyana xwe didomînin û bi rêya nîmetên jîyana modern helbestên xwe ji hev re dişînin û bi hev re helbestan dinivîsin.

Wek hûn dibînin, malpera me bi van karên hêja va wê ewê fikira şaş ji serê hinek kesan derxe, ku dibêjin kurdî li ber mirinê ye…

Em îro beşa pêşin a ji hunerê helbestvanîyê yên du kesên ji vê komê – Xelîlî û Ronahî  – raberî we dikin. Beşa duduyan emê piştî demekê çap bikin.

 

Helbestvan ev kes in: 

Tahir Dînarî

Soran Amed

Arif Selçuk

Memê Miksî

Qasimê Xelîlî

Ronahî

 

G u l d e s t e

 

Te Tahirê reben dît qey bitenê
Ev helbest in ne wek karê tentenê
Qebqebo were bibîne madenê
Singik û sîxikan tûj ‘ke Ronahî
XELÎLÎ

 

Ronahî got tu bi xêr hatî vira
Ez ê te bidim ber sîx û kevira
Xuya ye tu natirsî ji bivira
Lê tu hê şitlek î. ter û nûbar o
RONAHÎ

 

Nûbar im ez tim ji nû ve dibarim
Zumrudê Enqa me pêtek ji ar im
Ji tarîyê hez nakim ez nikarim
Lewra heyranê roj û Ronahî me
XELÎLÎ

 

Ronahî me dibêjî û heyranim
Ji te we ye ez ê ji te geryan im
Tu bi xwe xuryayî ka were canım
Xweşbêj im ez de mereve Toriyo
RONAHÎ

 

Torîyekî serhişk im min rev nîne
Ha ha meydan e ha hesp e ha zîn e
Lê vê bêjim ev ne rik û ne kîn e
Bizan hespê hunera min beza ye
XELÎLÎ

 

Beza bî pir pir cihê te kadîn e
Te li vê qadê rewanbêj nedîne
Yê kaba xwe li ya min bixe dîn e
Ma ne ez Ronahî me; mîrê peyvê
RONAHÎ

 

Mîrê peyvan bi zekata min têr in
Hemû ristên min zêr in xêr û bêr in
Mîrê mino yên te kuç û şikêr in
Raje tevirê xwe here qufreyan
XELÎLÎ

 

Qufre nîn in li baxê me yên gulan
Risteyên min ji dev diherkin dilan
Şewqê didim şalûl û bilbilan
Zikata xwe bibe bide qijalkan
RONAHÎ

 

Qijak çi ne? Ma ev pêjna çi ye tê
Heyfa min çelengî û xebînetê
Lê eyn tu nabînî vê heqîqetê
Dengê te li te vedgere bilbilo
XELÎLÎ

 

Bilbil im helbet vê awa bizane
Şuxlê te ne yê hoste yê dizane
Peyvek ji vir yek ji wir çi erzan e
De ka ramîse vî destî û here
RONAHÎ

 

Riataza

Derheqa nivîskar da

Mela Mihyedîn

Zaroktîya wî di nav ‘erûz û berhemên klasîk de derbas dibe. Ji bo ilm berê xwe dide Hezex, Batman û Stenbolê. Herî dawî li Amedê xwendina xwe temam dike û îcazeta xwe ya beşa Mamosetîya Zanistên Civakî werdigire. Demeke dirêj li Amedê dersdariya Ziman û Wêjeya Kurdî dike. Nivîsên wî di kovarên “Nûbihar” û “Wêje û Rexneyê” de derketine.

Qeydên dişibine hev